Džepne maramice
Vinsent van Gog (1853 – 1890) Slike imaju svoj život koji nastaje iz slikarove duše.
Umjetnik koji za života prodao samo jednu sliku naziva Crveni vinogradi, nakon smrti je postao jedna od najuticajnijih figura u svijetu umjetnosti. Podrška brata Tea je ovom Holanđaninu omogućila da stvori blizu 2100 umjetničkih djela. Vinsent je koristio jarke, prirodne boje i debelo ih je nanosio na platno dajući svakoj slici emotivnu ekspresiju. Transformisao je svakodnevne prizore, krajolike i autoportrete u duboke refleksije o životu, prirodi i stanju duha. U deset godina, koliko je stvarao, udario je temelje ekspresionizmu u modernoj umjetnosti.
Autoportret (1889)
Remek-djelo snažnog emotivnog intenziteta nastalo je kratko nakon teškog nervnog sloma. Od 36 autoportreta koje je naslikao, samo tri ga predstavljaju kao umjetnika koji drži kist i slikarsku paletu. Umjetnik je ovdje suočen sam sa sobom, postoji kao slikar i kao model. Njegov izmučeni i mirni pogled pun introspekcije i jačine stoji u suprotnosti sa skoro nasilnim i debelim nanosima boje u pozadini. Slika predstavlja najvjerniji odraz Vinsentovog teškog duševnog stanja koje će ga sljedeće godine otjerati u smrt.
Leonardo da Vinči (1452 – 1519) Umjetnost nikada nije završena, samo napuštena.
Jedan od najsvestranijih ličnosti italijanske renesanse bio je slikar, naučnik, skulptor, arhitekta i teoretičar. Izumio je tehniku sfumato – koju karakterišu suptilni, magloviti prelazi između boja i tonova. Tehnika podržava način na koji čovjek vidi, bez oštrih ivica te stvara iluziju dubine i atomsfere. Pored toga što je stvorio najpoznatiju sliku današnjice – Mona Lizu, Leonardo je zaslužan za Tajnu večeru – najviše reprodukovanu religioznu sliku i brojne anatomske skice koje su služile drugim umjetnicima kao uzor.
Mona Liza (1517)
Najčuvenija slika na svijetu Mona LizaĐokonda nastajala je u periodu od 1503. do 1505. Naslikana je uljem na daščici od topole na svega 77 x 53 cm površine. Sam Leonardo se u procesu slikanja toliko vezao za svoje djelo da je nosio svuda sa sobom, a nakon njegove smrti prodata je francuskom kralju Fransoi I. Zbog svog enigmatskog osmijeha i nove tehnike fascinirala je podjednako kritičare i publiku, a još veću slavu je stekla nakon krađe 1911. kada je Vićenco Peruđa odnio u Italiju. Misteriozna žena ostaje upisana kao portret koji mijenja ustaljene tradicije – subjekti su životniji, emocije su vidljivije i stvaraju bližu vezu sa posmatračem.
Gustav Klimt (1862 – 1918) Umjetnost je linija tvojih misli.
Austrijski slikar i osnivač bečkog secesionizma najbolje će ostati upamćen po svojim predstavama žena i ženskog tijela. Spajajući ar nuvo, naglašenu ornamentalnost i eroticizam Klimt je istraživao teme ljubavi, seksualnosti i ljudske psihe. Ekspresivne, nabijene emocijama i iskrene, njegove slike analiziraju ciklus života i smrti, čežnju, tjelesnu ljubav i emocije. Njegova „zlatna faza“ nadahnuta vizantijskim mozaicima koje je vidio u Raveni definisala je dekorativnu umjetnost 20. vijeka i bila insiracija mnogima.
Portret Adele Bloh-Bauer I (1903 – 1907)
Ovaj portret je posljednje i najpotpunije djelo Klimtove „zlatne faze“, i prvi od dva portreta Adele Bloh-Bauer koje je naručio njen suprug Ferdinand Bloh-Bauer. Djelo ima prepoznatljiv Klimtov potpis – geometrijski dizajn, realističan portret i zlatne detalje. Adele je na slici predstavljena kao „prekrasna ptica u zlatnom kavezu“ na što ukazuje njena rezervisana poza, melanholičan izraz lica i svedeni uzorak što se ponavlja oko nje. Neobična istorija ove slike koju su ukrali nacisti, a koju je poslije duge pravne borbe povratila njena nasljednica Maria Altman predstavljena je u filmu Žena u zlatnom.
Frida Kalo (1907 – 1954) Ne znam zaista da li su moje slike nadrealne ili ne, ali znam da predstavljaju najiskreniji izraz mene.
Meksička umjetnica ostaće upamćena kao slikarka neobičnim autoportreta punih strasti, emocije i bola hrabrim, jarkim bojama. Njena vječna inspiracija su Meksiko, njegova kultura i priroda provučena kroz njeno lično žensko iskustvo. Nakon dječije paralize i užasne nesreće u kojoj je polomljena kičma, ključna kost, karlica, rebra i stopalo Frida je dugo ležala u gipsu prikovana za krevet. Tako zarobljena u ležećem položaju počela je da slika na posebnom prilagođenom platnu. Spajajući stvarnost sa ličnim simbolizmom i nadrealnim stvorila je osoben likovni jezik koji je inspiracija i podsticaj umjetnicima, aktivistima i publici.
Autoportret sa ogrlicom od trnja (1940)
Slika nastala nakon razvoda sa Dijegom Riverom, ljubavlju njenog života iskaz je fizičke i emotivne boli koja je Fridu pratila čitavog života. Gusti nanosi boje četkicom daju slici volumen i teksturu, posebno vidljive na kosi, ogrlici i ptici. Lik Fride dominira slikom, a njena bol pored izraza lica oslikava se u ogrlici od trnja koja joj se urezuje u vrat. Crne figure mačke, majmuna i kolibrija imaju simbolička značenja – majmun predstavlja zlo i Dijega Riveru, mačka smrt i zlu sreću dok je mrtvi kolibri znak loše sreće u ljubavi. Jedina svijetla tačka su leptiri i vilinski konjici koji nagovještavaju nadu, uskrsenje i preobražaj usljed patnje.
